06-1

door Harry Prenger / foto’s: Anita Hondong (zwartgoud.net)

Voor de meeste mensen bestaat jazz uit noten die klinken alsof ze van de trap vallen. Ingewikkeld, te lange solo’s. Zoniet bij de Deeldeliers. Bij deze gelegenheidsband danst de jazz een groove die niet lang genoeg kan duren. Vroeger was alles beter lijken ze te willen zeggen. Met vroeger bedoelen ze de jaren vijftig, hooguit begin jaren zestig. Toen jazz nog niet ‘free’ was maar wel ‘swingde’. En muzikanten nog gewoon rookten tijdens het spelen.

Nederhorst den Berg. Het Noord-Hollandse dorpje is in de nacht van 6 februari 2012 locatie voor de improvisaties van de Deeldeliers met gastmuzikanten. De muziek wordt net als destijds in een zucht en een vloek opgenomen, de camera loopt mee. Daar is nu een plaat en een dvd van. Het optreden in de Heerlense Nieuwe Nor is een film die tot leven komt. Jules Deelder neemt plaats achter de snaredrum. We kennen hem van zijn staccato voorgedragen speedpoëzie, het potje gel in het strak achterover gekamde haar en het verwoed verzamelen van jazzplaten. Om thuis bij de bovenste rij te kunnen heeft hij een trapje nodig.

Omdat hij zijn brushes zachtploffend en aaiend op het drumvel laat neerdalen zit hij slagwerker Erik Kooger niet in de weg. Kooger klapwiekt zich zo los van de typische jazzstijl dat er een aanstekelijke groove ontstaat; als een naald die in de plaat blijft hangen. De andere Deeldeliers zijn Bas van Lier, die het Hammondorgel bespeelt alsof het een piano is, terwijl saxofonist Boris van der Lek de jazztraditie in ere houdt met dat typisch flamboyante geluid van de tenor. Oude jazz levend en actueel houden, dat is wat ze doen de Deeldeliers. En dat doen ze goed. Van der Lek steekt nog maar eens peuk op.

“Jezus was best oké, alleen van zijn grondpersoneel klopte geen klote.” Weliswaar declameert Deelder geen gedichten tijdens het optreden, de bijna 70-jarige nachtburgemeester van Rotterdam veroorlooft zich toch enkele verbale oprispingen. Inhakend op de actualiteit noemt hij de nieuwe paus “die paardelul”. Over diens herkomst: “alsof ze in Argentinië niet al niet genoeg kinderen geschonden hebben.” No Room For Squareswordt ingezet. Geen ruimte voor hokjesdenken. Hank Mobley is de naam. Een van Deelders favoriete tenorblazers. De uitvoering is er naar. Dampend, swingend, uitgelaten. Omhoog kringelende rookpluimen blijven hangen tussen de spotlichten. Voor even wordt De Nieuwe Nor zo’n rokerige achterafkroeg uit de jaren vijftig. Tot slot een fuifnummer: The Hooker. Vroeger was alles beter.